جدول ارزشگذاری فیلم مجلۀ کایه دو سینما (شمارۀ ۷۱۶ – نوامبر۲۰۱۵)

0

نوامبر سرد و بارانی پاریس سال‌ها است که به محبوب‌ترین وقت سال برای مشتاقان سینمای مستند و مستقل تبدیل شده است ــ ماه فیلم مستند. جشنواره‌ای سراسری و رنگارنگ از مستندهای فرانسوی و غیر فرانسوی که چراغ و پردۀ سالن‌های سینما، از پاریس تا شهرهای کوچک کشور، را روشن و دیدنی می‌کند.

خوش‌اقبال‌ها: مادرم نانی مورتی، صدرنشین جدول این ماه کایه دو سینما است؛ سی ستاره از نُه نظر داده‌شده رکورد دلنشینی برای کارگردان ایتالیایی است. دومین فیلم، باز هم اثری از یک استاد است: وودی آلن، فیلمسازی که گویا در فرانسه از زادگاهش محبوب‌تر است و حدأقل، فروش فیلم‌هایش تضمین شده. بیست ستاره برای مرد غیر منطقی، بهترین رکورد آلن در جدول کایه نیست، اما نشانی است از تحسین و تضمین (به ظاهر همیشگی) سینه‌فیلی فرانسوی از او و سینمایش. رتبۀ سوم را دو فیلم فرانسوی کسب کرده‌اند: فرانکوفونیا ی الکساندر سوکوروف، و بیست‌ویک شب با پَتی از برادرانِ لاریو. هجده ستاره و هشت رأی از ده نظر ممکن، نتیجۀ اکران و حضور همزمان این دو فیلم در جدول است. امتیازی نه چندان راضی‌کننده، به ویژه برای فیلمساز روس که آخرین اثرش از نظر ژاک ماندِلبوم (منتقد لوموند در جدول) لایق یک دایرۀ سیاه بوده و بی‌ارزش تلقی شده است.

بداقبال‌ها: نام‌های بزرگ بازنده‌های بزرگ می‌سازند. شاهِ من مایوان همچون جدول ماه گذشته، برخلاف فیلم‌های قبلی این کارگردان جوان و البته تحسین بازیگر زن فیلم در فستیوال کن، در مجموع با سه ستاره و هفت دایرۀ سیاه از نُه رأی داده‌شده، در قعر جدول غرق شده است. ناکام بعدی، فیلم اشنایدرعلیه باکس (با عنوان فرانسوی پوست سرِ باکس) اثر الکس فان وارمِردام است. چهار ستاره و دو دایرۀ سیاه سهم سینمای هلند از جدول این ماه کایه. فیلم‌های مائِستا، مصائب مسیح از اندی گِریف، و اِمی دیوانه (با عنوان اُریژینال Trainwreck) از جود اَپاتو هر کدام با چهار ستاره از دو رأی مأخوذ، و با وجود همنشینی با اشنایدر علیه باکس، هنوز اقبال ارتقا در جدول ماه آینده را دارند. اما سه ناکام نامدار این ماه به ترتیبِ کم‌فروغی: ترنس مالیک، آلن کاوالیه و پاتریسیو گوزمَن. شوالیۀ جامهای مالیکِ شاعر با شش ستاره و دو دایرۀ سیاه (ژاک ماندلبام از لوموند و ژان- فیلیپ تِسه از کایه دو سینماکارواجوی کاوالیۀ تکسوار با نُه ستاره و یک دایرۀ سیاه (از ژان- فیلیپ تِسه)، و دکمۀ مروارید مستندساز شیلیایی با یازده ستاره، بی‌مهری منتقدان چشیده‌اند. البته مجموع ناامیدکنندۀ امتیازهای هر سه فیلم، تنها محصول نظر پنج منتقد (از ده منتقد) است و هنوز و همچنان فرصت جبران در جدول ماه آینده فراهم است. امتیاز پایین سینمایی‌نویسان فرانسوی به دو فیلم مستند کاراواجو و دکمۀ مروارید در ماه فیلم مستند فرانسه ناخوشایند است.

فیلم کلاسیک ماه: دنباله‌رو (۱۹۷۰) از برناردو برتولوچی است. اقتباسی سینمایی و به‌یادماندنی از رُمانی همنام، به قلم آلبرتو موراویا، و با بازی کم‌نقص ژان- لوئی ترنتینیان. بیست‌ودو ستاره از نُه رأی که دنباله‌رو را در واقعیت کیفی جدول (بدون احتساب سال ساخت در رقابت) به دومین فیلم برتر و محبوب تبدیل می‌کند. نکتۀ جالب در امتیازدهی به کلاسیکِ برتولوچی، نشانِ خط تیرۀ ( فیلمِ دیده‌نشده) ژولین ژِستر (منتقد لیبراسیون) در برابر این فیلم است! دنباله‌رو از نخستین نمایش همگانی در سال ۱۹۷۱ تا به امروز هیچ اکران عمومی دیگری در فرانسه نداشته است ــ فرصتی مغتنم برای سینه‌فیل‌ها و Dreamers .

خارج از جدول: این بخش بنا به رویدادهای مهم یا جالبی که خارج از جدول فیلم‌های کایه دو سینما در سینمای فرانسه رخ دهد، به گزارش‌های ماهانه افزوده خواهد شد. رویداد این ماه، فیلم کمدی یا ما سه نفر یا هیچی ساختۀ خیرون طبیب است؛ کمدین جوان وایرانیتبار تئاتر، تلویزیون، و سینمای فرانسه. خیرون در این فیلم کمدی نقش پدرش (جوان آزادی‌خواه و مبارز علیه حکومت شاه که پس از انقلاب و برخلاف انتظار تن به مهاجرت به فرانسه می‌دهد) را بازی می‌کند. لیلا بَختی، بازیگر سرشناس فرانسوی، نقش مادر خیرون را ایفا می‌کند. همچنین دیگر کمدین ایرانی‌تبار، کیان خجندی (نویسنده و بازیگر مجموعۀ موفق و بسیار محبوب Bref در شبکه Canal Plus)، در این فیلم حضور دارد. اکران فیلم با استقبال نسبتاً بالای تماشاگران مواجه شده و تاکنون فروش خوبی داشته است.jadl nov 2015 [447900]

توضیح شکل و کیفیت رأی‌دهی:

رأی‌دهنده (منتقد) با شش نشانه (نمره) به فیلم‌ها امتیاز می‌دهد: خط تیره ( فیلم دیده‌نشده)، دایرۀ سیاه (ارزش دیدن ندارد)، تک‌ستاره (با ارفاق قابل دیدن است)، دوستاره (باید دید)، سه‌ستاره ( حتماً باید دید) و چهارستاره (شاهکار). همچنین به رسم معمول، در جدول هر ماه یک فیلم کلاسیک و قدیمی بازبینی و ارزشگذاری می‌شود. رأی‌‌دهنگان محدود به منتقدان و نویسندگان کایه نمی‌شوند، معمولاً پنج رأی متعلق به نویسندگان و منتقدان سایر مجلات سینمایی و هنری ( پوزیتیف، تِلِه راما و لِزَنروک) و بخش سینمایی نشریات عمومی ( لوموند و لیبراسیون) است . توجه به تنوع ترکیب و سلیقه در شمارش و تحلیل آراء بسیار روشن‌کننده است، و از این رو، جدول ارزشگذاری کایه دو سینما ترکیبی نسبتاً جامع از سلیقه و نگاه منتقدان و سینمادوستان فرانسوی را به نمایش می‌گذارد.

لطفاً نظر خود را اضافه کنید