فیلم تیمبوکتو برنده هفت جایزه سزار شد

0

دیشب مراسم اعلام و اهدای جوایز سِزار در تئاتر شَتلِۀ پاریس برگزار شد. سزار از سال ۱۹۷۶ با تولیت آکادمی هنرها و فنون سینمایی فرانسه و البته با نیم‌نگاهی به شکل و ساختار داوری- اجرایی جایزۀ اسکار آغاز به ‌کار کرد. امروزه از سزار با نام اسکار فرانسوی نیز نام می برند.

مراسم هر سال با شکوه‌تراز سال قبل برگزارمی‌شود و برگزارکنندگان سعی می‌کنند با دعوت از ستارگان و بزرگان هالیوود  رنگ و لعابی اسکاری به سزار بدهند. از میهمانان افتخاری امسال می‌توان به شون پَن و شارلیز تِرون اشاره کرد. حضور شون پَن  دلیلی جدی‌تر از فرش قرمز و تب تبلیغات داشت: دریافت سزار افتخاری از دست ماریون کوتیار آرام وزیبا. همچنین در هنگام برگزاری مراسم یاد آلن رِنه، در حضور سابین اَزِما (همسر و بازیگرش) گرامی داشته شد.

Marion-Cotillard

احتمالاً نام بردن از اسامی و فیلم‌هایی که تماشاگر و مخاطب فارسی زبان بیشتر آنها را نمی‌شناسد وندیده است لطف چندانی ندارد. با این وجود سعی می‌کنم نام برندگان جوایز را فهرست‌وار در این نوشته بیاورم و دربارۀ فیلم‌های آشناتر(برای مخاطب) بیشتر بنویسم.

سزار بهترین فیلم:  تیمبوکتو (عبدالرحمن سیساکو) در هشت رشته نامزد شده بود و با دریافت هفت سزار (بهترین فیلم، کارگردانی، فیلم‌نامۀ اُریژینال، فیلم‌برداری، مونتاژ، صدا و موسیقی) پرافتخارترین فیلم این دورۀ چهلم لقب گرفت. تیمبوکتو برای نشستن بر صدر سزار با فیلم‌های  مبارزان (توما کایِئی)، Eastern boys (روبن کامپیو)، خانوادۀ بِلیه (اریک لارتیگو)، سن لوران (برتران بونلو)، بقراط (توما لیلتی) و سیلس ماریا (اولیویه اسایاس) رقابت داشت. نکتۀ جنبی و البته مهم این جایزه تهیه کنندگی فیلم توسط سیلوی پیالا، همسر موریس پیالای فقید و تهیه کنندۀ خوشنام سینمای مستقل فرانسه است. سیلوی پیالا پیش از این با تهیۀ فیلم بیگانۀ دریاچه ( به کارگردانی آلن گیرودی) نامزد دریافت بهترین فیلم سزار شده بود. اهدای جایزۀ سزارِ بهترین فیلم به  تیمبوکتو بیش از هر چیز تقدیری از سینمای مستقل فرانسه  و دست‌اندکاران  آن است.

___ ____ ___ _____ ______ ________

سزار بهترین فیلم خارجی : مامی (زاویه دولان) طبق انتظار، سزار را به کانادا برد. در این بخش فیلم‌های برجسته‌ای از جمله  دوازده سال بردگی (استیو مک کوئین)، پسربچگی (ریچارد لینک-لِیتِر)، دو روز، یک شب (برادران داردِن)، آیدا (پاول پاولیکوفسکی)، گراند هتل بوداپست (وِس اندرسون) و خواب زمستانی (نوری بیلگه جیلان) حضور داشتند.

سزار بهترین فیلم مستند : نمکِ زمین به کارگردانی مشترک ویم وندرس و جولیانو ریبِیرو سالگادو. جولیانو ریبِیرو سالگادو فرزند عکاس سرشناس سباستیائو سالگادو است.  نام‌دارترین رقیب  نمک زمین در این بخش، نگارخانۀ ملی لندن اثر استاد کهنه‌کار سینمای مستند، فردریک وایزمن بود.

سزار بهترین فیلم‌نامۀ اقتباسی : دیپلماسی (وُلکر شِلوندورف). این جایزه به طور مشترک به سیریل ژِلی و ولکر شِلوندورف اهدا شد. شِلوندورف کهنه‌کار فیلم‌نامۀ آخرین اثرش را از روی نمایش‌نامه‌‌ای به همین نام از ژلی و البته با همکاری خود او اقتباس و استخراج کرده بود. دیگر مدعی جدی این بخش اتاق آبی  متیو امارلیک بود. اقتباسی به فهم و قلم امارلیک از رُمانی پلیسی و هم‌نام از ژُرژ سیمِنون شهیر و فقید.

Sean-Penn-Cesar-d-honneur

سزار بهترین بازیگر نقش اول مرد : پیِر نینِه برای بازی در نقش و فیلم ایو-سن لوران (جلیل لِسپِرت). جایزه‌ای که بی‌گمان اعتراض بسیاری را برخواهد انگیخت. پذیرفتن برتری فنی-بازیگری پیِر نینِه در مقایسه با رقبایی چون گاسپار اولیئِل با بازی درخشان و به یاد ماندنی در نقشی مشابه و در فیلم سن لوران و همچنین فرانسوا دامین  برای نمایش دنیای پیچیدۀ پدری ناشنوا در خانوادۀ بِلیه بسیار دشوار است.

سزار بهترین بازیگر نقش اول زن: اَدِل هِنِل جوان و شورانگیز  برای بازی در نقش مادلِن ( مبارزان). ادل سال پیش سزار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را برای فیلم سوزان (کاتِل کیلِه-وِره) به خانه برده بود، تداوم موفقیت. در این بخش چهره‌های نامداری چون کَترین دُنُوو برای  درحیاط (پیِر سالوادوری) و ماریون کوتیار برای  دو روز،  یک شب (برادران داردن) حضور داشتند. جالب اینجاست که فیلم داردن‌ها از نظر آکادمی، فیلمی فرانسوی به شمار نیامد و به بخش فیلم‌های خارجی منتقل شد اما بازی  کوتیار در بخش ملی  مورد رقابت و قضاوت قرار گرفت.

سزار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد : رِدا  کاتب برای بازی در نقش عبدالرزاق در فیلم  بقراط (توما لیلتی). بازی تحسین برانگیز لوئی گَرِل در نقش ژاک دو باشر در سن لوران (بِرتران بونلو) نیز شایستۀ این جایزه بود.

سزار بهترین بازیگر نقش مکمل زن: کریستِن استیوارت امریکایی برای ایفای نقش وَلِنتاین در سیلسماریای اولیویه اسایاس. استیوارت در این فیلم هم‌بازی ژولیت بینوش بود. ستارۀ فیلم‌های خون‌آشامی- تین اِیجری هالیوود قرار بود تماشاگران جوان فرانسوی را به سالن‌های سینما بکشاند، تلاشی که شکست خورد. سزاری که شاید ورای ملاحظات فنی -هنری بازی استیوارت، به رویای محقق نشدۀ همکاری گستردۀ سینمای فرانسه و هالیوود اهدا شده باشد.

سزار بهترین طراحی صحنه :  نصیب تیِری فِلامان، طراح دکور دیو و دلبر (کریستف گانس) شد. ترکیبی عظیم و هالیوودی از دکورهای واقعی و تصاویر سه بعدی. تجربه‌ای موفق برای سینمای فرانسه.  فلامان از بهترین طراحان صحنۀ حال حاضر سینمای فرانسه است و سینما را با طراحی صحنۀ  نبرد آخر لوک بسون شروع کرده است.

سزار بهترین طراحی لباس: به آنائیس رومان برای فیلم  سن لوران  اهدا شد. انتخابی شایسته و بی حرف و حدیث.

سزار بهترین فیلم اول : مبازران (توما کایِئی). کایئی جوان در این بخش به شایستگی از سد رقیبان سرسختی از جمله  فیدِلیو، اودیسۀ آلیس (لوسی بورلِتو، کارگردان جوانی که از محیط آکادمیک می‌آید و مدرس سینما در دانشگاه پاریس هشت است) و Party Girl  (ماری آماشوکلی، کِلر بِرژِه و ساموئل تِس).

سزار بهترین امید (بازیگر جوان و آینده دار) مرد: کِوین آزائیس برای نقش آرنو لابرِد (مبارزان).

سزار بهترین امید (بازیگر جوان و آینده دار) زن: لوآن اِمِرا برای ایفای نقش پائولا بِلیه (خانوادۀ بِلیه). لوآن هیجده ساله در اولین فیلم سینمایی اش به موفقیت بزرگی دست یافته است. او  پیش از این در چند شوی تلویزیونی از جمله مسابقۀ خوانندگی The Voice  فرانسه شرکت کرده بود و عملاً برای مخاطب فرانسوی و به ویژه نوجوانان و جوانان چهره‌ای آشنا بود.

سزار بهترین انیمیشن: ریزه، درّۀ مورچههای گمشده کار مشترک توما سابو و هِلِن ژیرو. انیمیشنی خوش ساخت و جذاب که ترکیبی ظریف  از تصاویر واقعی و انیمیشن سه بعدی است.

سزار بهترین فیلم کوتاه انیمیشن : سنگریزهها اثر کِلوئه مازلو.

سزار بهترین فیلم کوتاه: زنِ ریو اثر مشترک اِما لوکینی و نیکلا ری.

لطفاً نظر خود را اضافه کنید