نگاهی به جشنواره جهانی فیلم فجر

0

بخش بین الملل جشنواره فیلم فجر که حالا چهار سال است از بخش فیلم های ایرانی جدا شده، همچنان به لقب «جهانی» عنوان خود اصرار دارد. آن هم با فیلم های محدودی از نقاط دوردست جهان و غالب فیلم هایی که به کشورهای نزدیکتر به جغرافیای ایران محدود می شود.

فقط نگاهی به عناوین مختلف جوایز این جشنواره بیندازید؛ جایزه روح الامین، جایزه بین الادیان، جایزه صلح، جایزه جلوه گاه شرق! کدامیک از این عناوین به خود سینما مربوط است. با این نگاه ایدئولوژیک، مسؤلان جشنواره چطور می توانند نام جهانی روی این جشنواره بگذارند!

photo by Melika Boujarnejad

از سوی دیگر فیلم های پذیرفته شده در جشنواره با سانسور پخش می شود. به عنوان مثال در فیلمی متعلق به کشور گرجستان، به سبک و سیاق صدا و سیما، کشکک زانوی کاراکتر زن پوشیده شده بود. یا در فیلم های متعدَد، پلان هایی به صلاحدید مجوزدهندگان ارشاد حذف می شود. جشنواره جهانی فیلم فجر شاید تنها جشنواره جهان است که فیلم ها را سانسور شده پخش می کند، آن هم به گفته مسئولان جشنواره با رضایت صاحبان فیلم ها. به همین دلیل است که بسیاری از فیلم ها نمی توانند در جشنواره نمایش داده شوند چون صاحبانشان اجازه سانسور نمی دهند پس انتخاب های این جشنواره به عنوان یک جشنواره جهانی محدود می شود و ناچاراً در کشف پدیده های زیادی از اقصا نفاط دنیا ناکام می ماند. از سوی دیگر برنامه ریزی زمان نمایش فیلم ها در کاخ جشنواره چنان با هم تداخل دارد که اگر دو فیلم مورد نظر را بخواهی ببینی باید ۴۰ دقیقه انتهای فیلم اول را رها کنی و به سالنی دیگر برای تماشای فیلم بعدی بروی!

هر سال منتقدان سینمای ایران استقبال کمتری از این جشنواره نسبت به جشنواره داخلی فیلم فجر می کنند. امسال هم که با حذف سالن منتقدان در کاخ جشنواره و انتقال آن به سینما فلسطین که گستره امکانات و حضور مهمان های خارجی در آنجا به مراتب کمتر است، مسئولین جشنواره نشان دادند که برای نقد فیلم ها و پاتوقی که ساخته اند تمایلی به حضور منتقدان سینما ندارند. چرا که به صلاحدید مبتکرانه این مسئولان، ابتدا سالن ها از سایر تماشاچیان بلیط به دست پر می شد سپس اگر صندلی خالی ای باقی می ماند منتقدان را به داخل سالن راه می دادند!

لطفاً نظر خود را اضافه کنید