دیوارِ راجر واترز

3

راجر واترز که پیش‌تر با همکاری آلن پارکر فیلم دیوار (۱۹۸۲) را در کارنامۀ خود ثبت کرده بود، این بار پس از موفقیت درخشان سری کنسرت «دیداری با دیوار» (۲۰۱۳-۲۰۱۰)، نسخۀ سینمایی آن را به طور هم‌زمان در نقاط مختلف جهان، در سینماهای مختلف و فقط برای یک نمایش به روی پرده فرستاد. این نمایش ویژه که به روز ۲۹ سپتامبر اختصاص داده شده، در اصل‌ چیزی کم از تجربۀ کنسرت زندۀ واترز نداشت. اساس فیلم مجموعه‌ای از آهنگ‌های آلبوم  دیوار است که با دیدار واترز از خانه، محل دفن پدر و پدربزرگش، که هر دو در اثر جنگ جان خود را از دست دادند، تدوین موازی شده است.

Roger-Waters-The-Wall-Live

تجربۀ سینمایی نمایش یک کنسرت پیش از این بار‌ها انجام شده؛ یکی‌ از نمونه‌های شاخص این نوع  فیلم‌ها، برلین، ساختهٔ‌ جولین اشنبل است که در سال ۲۰۰۷ این آلبوم ساختهٔ‌ لو رید را با حضور خودش به تصویر کشید. آنچه که فیلم اخیر دیوار را از ساخته‌های پیشین متمایز می‌کند، حضور سابجکتیو دوربین شان اوانز در نشان دادن شوق فراوان دوستداران واترز به این آلبوم، در کنار روایت شخصی‌ او از تجربۀ جنگ است. بخش‌های مختلف فیلم به واکنش طرفداران واترز اختصاص داده شده که با اشک و اشتیاق همراهی‌اش می‌کنند. دوربین واترز چنان زوایای مختلف کنسرت را به تصویر کشیده که حتا کسانی‌ که در کنسرت زنده حضور داشتند، فیلم را تجربه‌‌ای تازه قلمداد می‌کنند.

واترز در یکی‌ از مصاحبه‌های قبل از کنسرت، اشاره کرده بود که چرا بعد از گذشت سه دهه قصد دارد دوباره دیوار را اجرا کند: به گفتۀ واترز، اگر بر دیوار سال ۱۹۷۹ سایهٔ دوقطبی بودن شرق و غرب حضوری سهمگین داشت، این بار جنگ‌افروزی و تروریسم دولتی بر دیوار حکمرانی می‌کند ــ به عبارتی،‌ دیوار همچنان پا بر جا است، آنچه تغییر کرده سایه‌های وحشت‌ است. بخش‌های دیگر فیلم که به سفر واترز از خانۀ پدری تا محل دفن پدرش اختصاص دارد، فیلم را بدل به یک روایت شخصی‌ می‌کند؛ واترز نشان می‌دهد که چطور جنگ خانواده‌اش را متلاشی کرد. فیلم در نهایت اثری ضد جنگ است که با ظرافت، نطق به‌یادماندنی آیزنهاور را در مجالی برای صلح  به خاطرمان می‌آورد: «هر سلاحى که شلیک کند، هر کشتى جنگى که به آب برود، هر موشکى که شلیک شود، ضربه‌اى است به گرسنگانى که غذایى براى خوردن ندارند و سرمازدگانى که لباسى براى پوشیدن ندارند.»

Roger-Waters-The-Wall-Live-DVD-FIlm

دیوار راجر واترز شباهتی به دیوار آلن پارکر ندارد، اما مؤلفه‌‌های ضد جنگ آن چنان برجسته شده که مشخص می‌کند چرا پس از گذشت ۳۶ سال، هنوز این آلبوم طرفدارانی دارد که به گفتۀ واترز حتا در سن ۱۹ سالگی‌ هستند، یعنی‌ دقیقاً در سالی‌ متولد شده‌اند که دیگر پینک فلوید با اعضای سابقش خداحافظی کرده بود. فیلم به یاد تمام کسانی‌ تقدیم شده که در درگیری‌های مختلف پس از جنگ جهانی‌ دوم، جان خود را از دست داده‌اند. از میان چهره‌های به نمایش درآمده، عکس‌های ندا آقا سلطان، ترانه موسوی، فریدون فرخزاد و شهید همت برای مخاطبان ایرانی‌ آشناتر است.

۳ نظر

  1. علیرضا در تاریخ

    بی نظیره بی نظیر! منی که واقعا راک اونقدرها دوست ندارم میخ کوب این فیلم و اجراشون به همراه صحنه پردازی های فوق العاده شون شدم.... اگر مثل من یه آدم معمولی باشید امکان نداره این فیلم رو ببینید چند بار گریه نکنید ... حتما امتحان کنید دیدتون نسبت به دنیا عوض میشه

لطفاً نظر خود را اضافه کنید