فستیوال هات‌داکس- گزارش دوم

0

         سینمای بلور هات داکس در غرب خیابانی عریض و طویل به اسم بلور قرار دارد که بلندترین خیابان دنیا یعنی یانگ استریت را به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم می‌کند. این سالن سینما که به قول سینماروها ایندی‌ترین سینمای شهر است در تمامی روزهای سال مستند پخش می‌کند و به نوعی قلب تپنده جشنواره هات داکس است. اگر خط مترویی که از زیر آن گذشته مثل همیشه تاخیر نداشته باشد و به دلیل فرسودگی و کهنگی با اشکال فنی مواجه نباشد در کمتر از نیم ساعت شما را از داون تاوون که مرکز فرهنگی شهر است و یا از نورث یورک که محل زندگی بسیاری از ایرانیان مقیم تورنتوست) به کاخ اصلی جشنواره می‌رساند. در این دوره از جشنواره علاوه بر این سالن، ده سالن مجلل دیگر نیز میزبان فیلم‌ها طی یازده روز بوده‌اند که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به ۴ سالن زیبای تیف بِل لایت باکس اشاره کرد، سالن‌هایی که در طول سال پذیرای سینمادوستان، فیلم بینان حرفه‌ای، و عشاق سینمای کلاسیک دنیا تحت عنوان سینماتِکِ تیف است و هر ساله نیز جشنواره فیلم تورنتو (تیف) را در ماه سپتامبر طی یازده روز میزبانی می‌کند و به قولی کاخ آن است. کانادایی‌ها و بالاخص تورنتویی‌ها اشتیاق عجیب و سیری ناپذیری برای فیلم دیدن بر روی پرده بزرگ سینما دارند و این را می‌توان در زمان برگزاری جشنواره‌های مختلف فیلم بوضوح مشاهده کرد. کمتر جایی در دنیا را بتوان یافت که در روزهای کاری هفته و حتی در ساعات آغازین روز سالن‌های ۳۵۰ تا ۵۰۰ نفری سینما مملو از جمعیت شوند و گاه حتی بلیط‌ها تمام شده و صف‌های طویل برای آنانی که شانس گرفتن بلیط را بسته به صندلی‌های تک و توک باقی‌مانده سالن نمایش دارند تشکیل گردد. این خصیصه در جشنواره‌ فیلم‌های مستند و نه داستانی می‌تواند پررنگ‌تر جلوه کرده و نگاه‌ها را خیره از شور و شوقی تمام ناشدنی نماید. انگار که به نظاره نشستن تصاویر متحرک بر پرده نقره‌ای سینما بخشی از آداب روزانه اهالی شهر تورنتو باشد، مردم فرهنگ دوستی که حتما مقداری از خرج روزانه خود را برای محصولات هنری کنار می‌گذارند. دولت اونتاریو حتی تسهیلاتی ویژه برای دانشجویان و افراد مسن در نظر گرفته و آن بلیط رایگان برای فیلم‌هایی‌ست که تا قبل از ساعت پنج عصر به نمایش در می‌آیند، نکته‌ای که تا حدی اما نه کاملاً پرشدن سالن‌ها طی روز را می‌تواند توجیه نماید.

Angry Inuk 2

         هات داکس ۲۰۱۶ در روزهای پایانی خود نمایش مستندهای جذاب دیگری را شاهد بود که از آن جمله می‌توان به «اینوک عصبانی» (Angry Inuk) ساخته آلیتیا آرنِکیو بَریل، مستند ساز کانادایی، که جایزه بهترین مستند به انتخاب تماشاگران را در پایان جشنواره به خود اختصاص داد اشاره کرد. این مستند خوش ساخت همچنین جایزه نقدی بیست و پنج هزار دلاری این بخش را از آنِ خود نمود. از دیگر منتخبین تماشاگران در این دوره باید از فیلم‌های زیر نام برد:

– عذرخواهی (The Apology) به کارگردانی تیفانی شیانگ از کانادا (رتبه دوم)

– روح فراموش نشدنی (Spirit Unforgettable) به کارگردانی پیت مک‌کورمک از کانادا (رتبه سوم)

– تکامل موسیقی هیپ هاپ (Hip-Hop Evolution)به کارگردانی داربی ویلر از کانادا (رتبه چهارم)

– وقتی دو جهان با هم برخورد می‌کنند (When Two Worlds Collide) به کارگردانی هایدی برندِنبرگ و متیو اُرزِل از کشور پِرو (رتبه پنجم)

– اسرار آیدا (Aida’s Secrets) به کارگردانی آلون و شائول شوآرتز محصول مشترک آلمان، کانادا و اسرائیل (رتبه دهم)

– سونیتا به کارگردانی رخساره قائم مقامی از ایران (رتبه بیستم)

         از دیگر فیلم‌های برگزیده در بخش‌های مختلف این دوره باید فیلم خوش ساخت و متفاوت «برادران» به کارگردانی آسلاگ هولم را خاطر نشان ساخت که جایزه بهترین مستند بلند در بخش بین‌الملل را به همراه جایزه نقدی ده هزار دلاری به خود اختصاص داد. این فیلم با توجه به رویکردی متفاوت نسبت به مسئله زمان و حضور بی‌واسطه دوربین در زندگی روزمره، بدون شک باید در زمره مهم‌ترین و ارزشمندترین آثار سال جاری میلادی قرار گرفته و در لیست‌ برترین‌های آخر سال جایی برایش دست و پا شود. در بخش مستندهای بلند کانادایی فیلم «کُنِلاین: سرزمین زیبای ما (Koneline: Our Land Beautiful) به کارگردانی نِتی وایلد به عنوان اثر برگزیده شناخته شد. جایزه ویژه هیات داوران در شاخه مستندهای بلند کانادایی به فیلم «زندان در دوازده منظر» (The Prison in Twelve Landscapes)محصول مشترک کانادا و آمریکا رسید، و در بخش مستندهای بلند بین‌الملل هیات داوران جایزه ویژه خود را به مستند آمریکایی «خدا می‌داند من کجا هستم» (God Knows Where I am) اختصاص داد. «ستاره درخشانِ بازندگان همه جا هست» (The Shining Star of Losers Everywhere) به کارگردانی میکی دوزیژ نیز جایزه سه هزار دلاری بهترین مستند کوتاه را از آنِ خود نمود. با توجه به حضور رخساره قائم مقامی در هیات داوران مستندهای بلند بخش بین‌الملل، از میان ۴ فیلم بلند و کوتاهی که سینمای مستند ایران را نمایندگی می‌کردند هیچ اثری شایسته دریافت جایزه تشخیص داده نشد و سینمای ایران دست خالی با این دوره از هات داکس وداع نمود.

         جایزه یک عمر دستاورد هنری در عرصه مستند نیز به استیو جیمز کارگردان خوش فکر و صاحب سبک آمریکایی سازنده آثار ماندگاری چون «رویاهای دوّار» (Hoop Dreams)، «خودِ زندگی»(Life Itself)، و «اِستیوی»mn اهدا شد. هات داکس ۲۰۱۶ با همه دستاوردهایی که برای سازندگان، تهیه‌کنندگان و مخاطبین خود داشت با نمایش فیلم «تونی رابینز: من معلم تو نیستم» (Tony Robbins: I am Not Your Guru) به کارگردانی جو بِرلینگر در سالن اصلی جشنواره بکار خود پایان داد.

لطفاً نظر خود را اضافه کنید