نگاهی به فیلم «بوکاچیوی شگرف»آخرین ساخته برادران تاویانی

0

سالهاست همه معتقدند سینمای برادران تاویانی در دو دهه گذشته متوقف شده‌است. البته آن‌ها با «سزار باید بمیرد» جایزه اول جشنواره برلین را بردند که این برای همه یک شگفتی بود.

«بوکاچیوی شگرف» یک خوانش ارتودوکس از دکامرون بوکاچیوست. فیلم براساس داستانی  از فصل اول کتاب  دکامرون بوکاچیوست. زمانی که ده جوان فلورانسی در روز‌های همه‌گیری وبا  تصمیم می‌گیرند از شهر بگریزند و در قلعه‌ای در دل طبیعت مسحور کننده توسکانی مخفی شوند. آنها در زمان اقامتشان در قلعه داستان‌هایی درباره عشق برای همدیگر روایت می‌کنند. در این اثر نیز همانند «سزار باید بمیرد»٬ نمایش در نمایش٬ پس‌زمینه روایی فیلم را تشکیل می‌دهد. ساختار اپیزودیک فیلم بر محور تماتیک عشق استوار است.

در یکی از اپیزودها٬مردی از اصحاب قدرت فلورانس متوجه می‌شود که دخترش با جوانی رابطه عاشقانه دارد. او دستور می ‌دهد جوان را بکشند و قلبش را از سینه‌اش خارج کنند. اتفاق در حالیکه اشاره‌ای شاعرانه به عشق دارد٬ می تواند به یک Incest اشاره داشته‌باشد. این بی‌پردگی٬ خشونت بی‌حد و حصر  گاه شوکه کننده خصوصیت سینمای تاویانی‌هاست که از سالهای دهه ۶۰ تا به کنون در فیلم‌های آن‌ها دیده شده‌است.

در اپیزودی دیگر٬ چند جوان مردی طماع را اغفال می‌کنند که اگر سنگ سیاهی را حمل کند نامرئی خواهد شد. مرد با این گمان به کارهای مختلفی از دست‌درازی به مغازه‌های بازار تا لمس زیبارویان کوچه و خیابان دست می‌زند. وقتی به خانه برمیگردد٬ زنش او را می‌بیند و او  با این خیال که جادوی سنگ باطل شده زنش را کتک می‌زند. داستان باز‌هم تصویر مردسالارانه‌ای از رابطه ارائه میکند٬ که معمولاً در سینمای برادران تاویانی تصویر غالب است.

در روایتی دیگر زنی در حال مرگ توسط معشوق سالهای دورش نجات می‌یابد و همسرش را ترک می‌کند تا به معشوقش بپیوندد. در این اپیزود تاویانی‌ها نقبی به داستان‌های پریان زده‌اند.

فیلم ستایش تمام‌قد طبیعت توسکانیست. قابهای مسحورکننده از طبیعت ییلاق‌های فلورانس٬ از جذابیت‌های تصویری داستان است.

با این همه٬ برادران تاویانی در نوع روایت داستان‌ها با طراحی‌های صحنه دقیق (که بسیار الهام‌گرفته از سنت تصویری رنسانس ایتالیاست) سعی کرده‌اند روایت بوکاچیو را به تصویر ترجمه کنند و برخلاف روایت‌هایی نظیر روایت پازولینی از هرگونه دخل در زبان و روایت داستان‌ها حذر کرده‌اند.

«بوکاچیوی شگرف» با آن‌که در قیاس با آثار گذشته تاویانی‌ها  از صلابت روایی برخوردار نیست ولی قطعاً می‌تواند مخاطب را برای ساعتی به فضای داستان‌های پریان ببرد و با رمانتی‌سیسم او را محذوذ کند.

لطفاً نظر خود را اضافه کنید