نگاهی به فیلم « خونِ خونِ من» مارکو بلوکیو

0

مارکو بلوکیو(بلوچیو)، در سن هفتاد و پنج سالگی همچنان گرایش های تجربی اش را حفظ کرده و فیلم هایی می سازد که اگرچه به قدرت کارهای اولیه اش نیست اما هنوز می تواند تماشاگر را مجذوب ساختار روایی بازیگوشانه و فضاسازی سینمایی خیره کننده اش سازد. او در «خونِ خونِ من»، داستانی قرون وسطایی را با داستانی مدرن که در قرن بیست و یکم می گذرد به شکل پیچیده و حیرت انگیزی ترکیب کرده است. داستان اول که در صومعه ای در شهری به نام بوبیو می گذرد، با ورود مرد جوانی به نام فدریکو مِی به صومعۀ سنت کلر آغاز می شود. مردی که برای اثبات بی گناهی برادر دوقلویش که کشیش بوده و به خاطر افشای رابطۀ عاشقانه اش با راهبۀ جوان و زیبایی به نام بِنِدتا، خود را کشته است، وارد صومعه ای می شود که بندیکته را در آن به بند کشیده اند. اگر اثبات شود که کشیش به خاطر بِنِدِتا خودش را کشته است (که در واقعً چنین بود) آنگاه مردم شهر از به خاک سپردن او در آرامگاه بزرگان شهر جلوگیری خواهند کرد و او را در آرامگاه معمولی شهر دفن خواهند کرد که این برای خانوادۀ فدریکو، رسوایی و بی آبرویی بزرگی است.

Sangue-del-mio-sangue-1

فدریکو در بدو ورود می بیند که کشیش ها و راهبه ها، بِنِدِتا را به سقف آویزان کرده  و با توسل به انواع شکنجه های روحی و جسمی و آزمون های مرگبار، می خواهند او را وادار کنند که به جادوگری و همدستی با شیطان برای به انحراف کشاندن کشیش مقتول اعتراف کند. فدریکو که با خشم و نفرت نسبت به بِنِدِتا وارد صومعه می شود پس از دیدن او، تحت تاثیر زیبایی و جذابیتش قرار می گیرد و بر سر مجازات او دچار تردید می شود اما غیرت خانوادگی و محافظه کاری سنتی اش مانع از آن می شود که ماموریت خانوادگی را فدای عشق کند و در برابر رفتار ظالمانۀ مقامات کلیسا با بِنِدِتا بایستد. بلوکیو در این بخش، ما را وارد فضای مذهبی خشک و عبوس صومعه ای قرون وسطایی می کند که ساکنانش یا کشیش های متعصب و مقدس مآب اند که کارشان برقراری دستگاه انگیزیسیون است و یا راهبه های رنگ پریده اند که اسیر سال ها امیال فروخفته و سرکوب شدۀ جنسی اند. اما مشکل فیلم در ساختار روایی آن است چرا که بلوکیو، داستان پر رمز و راز صومعۀ سنت کلر و مجازاتِ قربانی یک عشق ممنوع را رها کرده و ما را به قرن بیست و یکم می برد و ماجرای دیگری را روایت می کند که در همان شهر و همان صومعه (یا زندان) اتفاق می افتد که اینک ومپایری به نام کُنت باستا (در بخش اول در صحنۀ دادگاه بِنِدِتا در میان شاهدان بوده) در آن ساکن است و شهر بوبیو و مردمان آن را تحت کنترل خود دارد. بازرس امور مالیاتی جوانی که نقش اش را همان بازیگر نقش فدریکو بازی می کند، به همراه میلیاردری روسی وارد صومعه می شوند تا آن را از کُنت باستای خون آشام بخرند. این کارِ بلوکیو، نه تنها باعث از هم گسیختگی روایی فیلم شده بلکه لحن سهمگین و کوبندۀ بخش اول فیلم ناگهان تغییر کرده و به لحنی شوخ و بازیگوشانه تبدیل می شود اگرچه او در آخر فیلم، دوباره به داستان اول در شرایطی متفاوت برمی گردد و پایان درخشان و حیرت انگیزی را برای فیلمش تدارک می بیند. بلوکیو در قسمت اول «خونِ خونِ من»، نشان می دهد که چگونه قشریگرایی مذهبی و دستگاه تفتیش عقاید قرون وسطایی، عواطف و نیازهای انسانی را سرکوب کرده و زنان و مردان بی گناه را به جرم جادوگری و هم پیمانی با شیطان، مجازات می کند. او در داستان دوم نیز، به زبانی نمادین، به هجو وضعیت اقتصادی و اجتماعی امروز جهان می پردازد و به ما می گوید که چگونه امروز همانند قرون وسطی، قدرت های سرمایه داری، مافیا و پلیس به جای کلیسا بر ما مسلط اند و بی عدالتی، دروغ و جهل همچنان پابرجاست.

فیلمبرداری دانیله کیپری در قسمت اول سحرانگیز و چشمگیر است. او با نورپردازی موضعی و استیلیزه خود، فضای عبوس، تاریک و قرون وسطایی و در عین حال شهوتناک درون صومعه را استادانه ساخته است. بازی لیدیا لیبرمن در نقش بِنِدِتا نیز تحسین برانگیز است. او قدیس نیست اما معصومیت نگاه و چهرۀ او با موهای کوتاهش در بسیاری از لحظه ها به ویژه در صحنه های دادگاه، یادآور رنه فالکونتی در «ژاندارک» درایر است.

لطفاً نظر خود را اضافه کنید