ژان مورو، بازیگرِ مولف

0

به مناسبت درگذشت ژان مورو

ژان مورو، ستارۀ زیبا و محبوب سینمای مدرن، هنری و روشنفکرانۀ اروپا در سن ۸۹ سالگی درگذشت. بازیگری که اورسن ولز او را بزرگترین بازیگر زن جهان خوانده بود و سبک بازیگری‌اش هیچ ربطی به سینمای هالیوود و ستارگان دیگر نداشت. او همان کاترین، دختر جذاب و اغواگر فیلم «ژول و ژیم» بود که ژیم درباره او گفت: « من متاسفم که او دیگر روی زمین شاد نخواهد بود. او یک شبح است نه یک زن.»

ژان مورو، الهۀ سینماگران موج نو و روشنفکر فرانسوی و اروپایی بود و در فیلم‌های بسیاری از آنها از لویی مال گرفته تا فرانسوا تروفو، ژان لوک گدار، لوئیس بونوئل، ژان رنوار، ژاک دمی، ویم وندرس، جوزف لوزی، رینر ورنر فاسبیندر و تئو آنجلوپولوس بازی کرده بود. او یکی از معدود بازیگرانی که می‌توان صفت «بازیگر – مولف» را بدون تردید در مورد او به کار برد.

ژان مورو در «ژول و ژیم»، دختر پرشور و دیوانه ای است که دست به کارهای عجیب و غریبی می‌زند که از هیچ دختری در سن او و در آن دوره یعنی سال‌های قبل از جنگ جهانی اول سر نمی زند. او اسلحه زیر بالش اش می‌گذارد، با لباس به رودخانۀ سن می‌پرد و همزمان با دو مرد در رابطۀ عاشقانه است.

ژان مورو حرفه بازیگری را در سن بیست سالگی با بازی در نمایش‌های کمدی فرانس آغاز کرد و بعد به بازی در فیلم‌های ملودراماتیک و نوآر فرانسوی پرداخت. اما این لویی مال بود که زیبایی افسون کننده و جذابیت سحرآمیز چهره او و قابلیت بازیگری‌اش را دریافت و با فیلم آسانسور به سوی سکوی اعدام او را به یک ستارۀ سینمای فرانسه تبدیل کرد.

پس از آن چشمان سیاه و لب‌های درشت و هوس انگیز ژان مورو در نقطۀ کانونی لنز دوربین‌های فیلمبرداران فرانسوی بود. اما او برای سینماگران اروپایی تنها یک ستارۀ زیبا نبود؛ بلکه زنی بود که می‌توانست خلاء وجود یک زن ایده‌آل و رویایی را در زندگی هر روشنفکری پر کند. بازیگری با استانداردهای کاملِ یک بازیگرِ خوبِ زن از نظر چهره، صدا، بیان و رفتار.

ژان مورو بازیگری بود که پیچیده‌ترین تصویر زنانگی و مُهر یک ستارۀ زیبا، اغواگر و فناناپذیر را بر پیشانی خود داشت.

 

لطفاً نظر خود را اضافه کنید