نقد

نقد
0

آکادمی اسکار، لیست نامزدهای نهایی هشتاد و هشتمین دورۀ جوایز اسکار را اعلام کرد و فیلم «بازگشته از گور» ساختۀ الخاندرو گونزالس ایناریتو، کارگردان مکزیکی، در ۱۲ رشته از جمله بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین بازیگر نقش اول و نقش مکمل مرد و بهترین فیلمبرداری، نامزد دریافت اسکار شده است. یقیناً این برای ایناریتو، به عنوان یک فیلمساز غیر آمریکایی…

نقد
1

نوشتن از فیلمی این‌قدر ساده و درعین‌حال پیچیده، نوشتن از فیلمی بلند و درعین‌حال کوتاه، نوشتن از فیلمی تلخ، اما دوست‌داشتنی، بسیار دشوار می‌نماید. سخت است از میان این همه پارادوکس ساختاری و معنایی گذشتن و رسیدن به چند خط برای ایجاد یک مفهوم تازه. در دنیای تو ساعت چند است؟، اولین ساختۀ صفی یزدانیان، ادیسه‌ای پیچیده اما ساده از…

نقد
0

مارکو بلوکیو(بلوچیو)، در سن هفتاد و پنج سالگی همچنان گرایش های تجربی اش را حفظ کرده و فیلم هایی می سازد که اگرچه به قدرت کارهای اولیه اش نیست اما هنوز می تواند تماشاگر را مجذوب ساختار روایی بازیگوشانه و فضاسازی سینمایی خیره کننده اش سازد. او در «خونِ خونِ من»، داستانی قرون وسطایی را با داستانی مدرن که در…

نقد
0

نگاهی به فیلم «زیر ابرهای الکتریکی» ساختۀ الکسی گرمن جونیور الکسی گرمن جونیور، در سومین فیلم بلندش «زیر ابرهای الکتریکی»، گام بلندی برداشته است.  او فرزند الکسی گرمن، فیلمساز بزرگ روسیه و نوۀ یوری گرمن، نویسنده روسی است. پدرش (الکسی گرمن)، فیلمسازی بود که در طول چهل سال فعالیت سینمایی اش، تنها شش فیلم ساخت اما با سبک سینمایی…

نقد
0

در آغاز فیلم «آسمان می غرد، زمین می ترسد و دو چشم، برادر نیستند»، ساختۀ بن ریورز، فیلمساز اکسپریمنتال انگلیسی، الیور لکس (کارگردان آوانگارد فرانسوی و بازیگر فیلم)، قصۀ عجیبی را رو به دوربین تعریف می کند: «مردی مراکشی به نام بن تاژه برای دیدار پسر عمویش به سفر دوری می رود و وقتی برمی گردد نامه ای دریافت می…

نقد
0

 باد ۱ پس از عنوان‌بندیِ آغازین و پیش از نمای اول، صدای راوی بر زمینه‌ای سیاه واقعه‌ای تاریخی را باز می‌گوید: در سوم ژانویه‌ی ۱۸۸۹ نیچه، فیلسوف بزرگ آلمانی، در تورینِ ایتالیا از خانه‌اش بیرون می‌آید و شلاق خوردنِ اسبی را به‌دستِ صاحبش می‌بیند، اسبی که به شلاق خوردن هم حرکت نمی‌کند. نیچۀ منقلب‌شده از شلاق خوردنِ بی‌رحمانۀ اسب، دست‌هایش را…

رابرت راسن
0

نگاهی کوتاه به لیلیث (۱۹۶۴) ساخته‌ی رابرت راسن جین سیبرگ بعد از اکران فیلم به کایه دو سینما گفت که رمانِ سالامانکا[۱] را ــ قبل از آنکه بحثِ فیلم پیش کشیده شود ــ خوانده بود و به تجسمی سینمایی از آن فکر کرده بود. «چه کسی می‌توانست این نقش را بازی کند؟» سیبرگ توضیح داده بود که در ابتدا اُدری…

نقد
1

اکران فیلم «خواب تلخ» نخستین فیلم بلند محسن امیر یوسفی، پس از چندین سال توقیف در گروه سینماهای هنر و تجربه، خبر خوشحال کننده ای است. من این فیلم را حدود یازده سال قبل (۲۰۰۴) در پنجاه و هشتمین دوره فستیوال فیلم ادینبرا در اسکاتلند دیدم و همان موقع نقدی بر آن نوشتم که در وب سایت یکی از رسانه…

نقد
0

دربارۀ نگهبانی شب (پیتر گرین‌اوی) در نگهبانی شب، پیتر گرین‌اوی برای نخستین بار در میان آثار سینمایی خود یک هنرمند سرشناس، رامبراند، را به عنوان شخصیت اصلی فیلمش برگزیده است؛ اما همان‌طور که از فیلم‌ساز صاحب‌سبکی چون او انتظار می‌رود، این شخصیت تاریخی صرفاً دست‌مایه‌ای است تا فیلم‌ساز دغدغه‌های فرمی و مضمونی خود را از طریق روایتی شخصی از تاریخ…

نقد
0

«خداوند دید که نور خوب است و او نور را از تاریکی جدا کرد.» (تورات- سفر پیدایش) پابلو لارین امروز بعد از الخاندرو خودروفسکی و پاتریشیو گوزمن، معروف ترین فیلمساز سینمای شیلی است. فیلمسازی که تقریبا همان دغدغه ها و دلمشغولی های سیاسی گوزمن در سینمای مستند را در فیلم های داستانی اش دنبال می کند و این در کشوری…

1 2 3 4 5 9